Запрашэнне беларускага прэзідэнта ў Літву - гэта відавочная змена ў замежнай палітыцы афіцыйнай Вільні, якую нельга ацэньваць адназначна.
Калі размова з рамак "прагматычнага дыялогу" пяройдзе на ўзровень "дыпламатычнага сяброўства" - паўстае пагроза адсоўвання ў бок галоўных пытанняў, звязаных з будучыняй Беларусі. Ніхто не мае права забывацца, што парушэнні правоў чалавека, абмежаванне свабоды слова, пераслед апазіцыі застаюцца рэаліямі сучаснай Беларусі, незалежна ад таго, што гаворыць беларуская прапаганда.
З іншага боку, палітыка поўнай ізаляцыі пацярпела няўдачу. Літва насамрэч не можа сабе дазволіць не размаўляць з чалавекам, якія практычна трымае ў закладніках краіну з 10-мільённым насельніцтвам.
Безумоўна, існуе шэраг двухбаковых пытанняў, якія Вільні і Менску трэба вырашаць - у інтарэсах сваіх грамадзянаў і бізнесу. Культурны дыялог, пытанні транзіту, забеспячэнне бяспекі інвестыцыяў і ў рэшце рэштаў візавыя бар'еры, якія неабходна змякчаць. На сённяшні дзень Літва, а не Беларусь не робіць усяго, што можа, каб палегчыць шэнгенскі рэжым для грамадзянаў трэціх дзяржаў, хоць у гэтым зацікаўленая і сама Літва.
